sobota, 1 marca 2014

rozdział siódmy

Następnego dnia spotkałam się z Nim tak jak chciał, czekał na mnie na trzepaku nie daleko szkoły. Podeszłam do Niego i się przywitałam, on się nastawił , a więc witając się daliśmy sobie całusa w policzek. Spytałam go wtedy :
- Więc o co chodzi ?
- Wiesz trudna sprawa , ale mnie wysłuchaj , a wtedy wszystko zrozumiesz .- odpowiedział.
- Okey, słucham.
- To zaczęło się już dawno , kiedy Seba był z siostrą Oli , czyli z Laurą. Byliśmy dzieciaczkami , nie zwracaliśmy uwagi zbytnio na słowa. Jednak jednego razu Seba zaczął mi narzekać jak to bardzo podobam się Oli, a jako , że był z jej siostrą poprosił mnie abym z nią był.
- I co ? Zgodziłeś się wtedy? Ale co to ma do teraz? - zaczęłam wypytywać.
- Nie zgodziłem się wtedy, powiedziałem mu , że ja nie chcę , lecz on wtedy mi odpowiedział " jesteśmy kumplami, prawie jak bracia, zróbmy tak, jeśli kiedyś będziesz mi winny przysługę wtedy będziesz z Olą, zgoda" .
- I serio nadal to pamiętał ?-spytałam, była to dla mnie bardzo dziwna sprawa, ale słuchałam dalej.
- Tak, nagrał mnie wtedy na dyktafon, a jako , że nadal jej się podobam, musiałem to zrobić .- odpowiedział smutnym głosem.
- Nie no , to jakieś wolne żarty, dlaczego masz być z kimś z kim nie chcesz ? - powiedziałam oburzona.
- Rozumiem twoje oburzenie , ale obiecałem mu, musiałem słowa dotrzymać.
- Nic nie rozumiesz. Lepiej mi powiedz za jaką przysługę to robisz. - spytałam nie chętnie.
- No wiesz, miałem mandat , bo kanary mnie złapały jak jechałem na gapę tramwajem, a, że nie miałam kasy, żeby zapłacić, to Seba mi pożyczył, powiedział , że nie muszę mu oddawać , ale mam być z Olą.
- Trochę bez sensu, ale niech będzie , że Ci wierzę, skoro tak, to może uzbierasz kasę i mu oddasz ? Wtedy nie będziecie kwita chyba co ? - powiedziałam .
- W sumie niby racja, ale zanim uzbieram to 155 zł. - powiedział nie zadowolony.
- W takim razie nie mamy o czym gadać, tak długo jak z nią jesteś , tak długo nie chcę się z Tobą
kontaktować.- powiedziałam odchodząc powoli.
- Ale Klaudia, proszę nie rób mi tego.
Nie odpowiadając już na to oddaliłam się od Niego, idąc w stronę domu. Jednakże Piotr pobiegł za mną i zatrzymał chwytając mocno za ramiona.
- Co ty robisz ? - spytałam.
- Ja z nią zerwę, zobaczysz,  tylko zostańmy w kontakcie, przecież jesteś dla mnie jak siostra, o co robisz taką aferę ? - spytał zdziwiony , wreszcie uświadamiając sobie , że tu chodzi o coś więcej.
- Ty jeszcze nie zauważyłeś ? Nie będę z Tobą rozmawiała dopóki z nią jesteś. Puść mnie ! - mówiąc to wyszarpnęłam się i pobiegłam do domu. Czułam się rozkojarzona, nie zachowywał się jakby traktował mnie tylko jako siostrę, przecież ,gdyby tak było nie tłumaczył by się tak, bo by nie musiał. Jednak zabolało mnie ,gdy powiedział " przecież jesteś dla mnie jak siostra" . Ja tak tego nie traktowałam, dla mnie był kimś więcej.
W tym czasie kiedy ja rozmyślałam w domu, Piotr wracając do domu spotkał Lenę , która go zaczepiła.
- Cześć Piotrek.- powiedziała do Niego.
- O hej Lena. - odpowiedział z lekkim przygnębieniem.
- Coś się stało, że ty taki nie w humorze? A właśnie rozmawiałeś z Klaudią ? - spytała.
- No gadałem, ale chyba nie wiele mi to pomogło.
- Jak to ? Powiedz mi co się stało, może będę mogła Ci jakoś pomóc?
- Ehh - zaczął wzdychać , po czym zaczął mówić - powiedziałem jej wszystko , lecz ona odpowiedziała mi na to , że dopóki jestem z Olą mam się z nią nie kontaktować.
- Słuchaj a co jej powiedziałeś ? Mi możesz powiedzieć, chcę wam pomóc.
- "wam"? - spytał zdziwiony.
- No Tobie i Klaudii , no to wam.
- Więc w skrócie Ci powiem tak, obiecałem kiedyś Sebie, że jak będę mu winny przysługę to będę chodził z Olą, gdyż jej się podobałem już dawno, a Seba był wtedy z jej siostrą, a jako, że ostatnio musiałem zapłacić mandat , bo kanary mnie złapały, to Seba mi pożyczył, mówiąc przy tym, że nie muszę mu oddawać , ale za to muszę być z Olą.
- Serio ? - zdziwiła się Lena.- Co za historia, no to ładnie wkurzyłeś Klaudię.
- Ja wkurzyłem? Ona jest dla mnie jak siostra, więc o co wam chodzi ? Nie powinno jej przeszkadzać to , że mam kogoś.
- Tak? Ale przecież ty nie chcesz być z Olą to co się tak bronisz? Zresztą nie wierzę Ci z tą siostrą, bo byś jej się tak nie tłumaczył. - powiedziała.
- Tłumaczyłem się, ponieważ była zaskoczona tym .
- Przestań Piotrek , gdyby ona Cię tak samo traktowała jak ponoć ty , to nie robiła by takich scen, ty na prawdę nie widzisz , że jej się podobasz? - spytała.
- Co ty powiedziałaś ? - zaskoczony zapytał z lekkim uśmiechem.
- Upss chyba nie miałam Ci mówić. Tylko jej nic nie mów, proszę. - poprosiła spanikowana , że wygadała się przed kolegą.
- Nic jej nie powiem , ale pomóż mi.- zasugerował.
- Jak ? - spytała.
- Aby zerwać z Olą muszę oddać kasę Sebie , więc gdybyś miała coś pożyczyć, było by mi łatwiej - oznajmij.
- No dobra, czego się nie robi dla przyjaciółki. Ile potrzebujesz? - zgodziła się Lena.
- Szczerze nie spodziewałem się, że się zgodzisz, bo to sporo suma, 155 zł. - zaskoczony powiedział.
- Hmm, no okey , moi rodzice dużo zarabiają- oznajmiła, co było prawdą, bo Lenę było zawsze na wszystko stać, dostawała na co tylko chciała. Dopowiedziała jednak po chwili trochę żartując -  coś tam im się powie, że na coś potrzebuję, albo, że to mnie złapały kanary.
- Na prawdę ? Byłbym ogromnie wdzięczny.
- No nie ma sprawy. - powiedziała po czym się rozeszli.
Piotrek poszedł do domu i miał już lepszy nastrój. Jednak obawiał się  co będzie , jeśli Seba nie będzie chciał przyjąć pieniędzy. W tym czasie Lena ,gdy wróciła do domu , zaczęła rozkminiać zachowanie Piotra , a jednocześnie myślała już jak zdobyć daną gotówkę.  Najpierw wymyśliła , że powie, że potrzebuję na prezent na urodziny dla koleżanki, ale tyle pieniędzy to nie uwierzą. Potem przyszło jej na myśl , że chcę kupić nową bluzę lub w ogóle zrobić jakieś zakupy, ale przecież nic nie kupi tak serio i to się wyda. Długo nie mogła nic sensownego wymyślić. W końcu przyszło jej na myśl , że nie musi ich prosić o pieniądze i kiedy nikogo nie było w domu zajrzała do schowka rodziców. Wiedziała, że nie powinna brać bez pozwolenia, lecz widząc sporą sumę , uznała, że się nikt nie skapnie i wzięła tyle , ile potrzebowała. Bardzo się stresowała przez cały wieczór tym postępkiem , ponieważ ,gdyby się to wydało, rodzice stracili by do niej zaufanie. Następnego dnia Lena spotkała się ze mną i Madzią przed szkołą jak zawsze i razem poszłyśmy do szkoły. Było widać po Lenie , że coś ją gryzie na sumieniu, ale kiedy Madzia ją zapytała :
- Ej , Lena, wszystko w porządku ?
- Tak, tak, nie wyspałam się dzisiaj. - tylko odpowiedziała.
Nie wnikałyśmy już . W szkole tylko widziałyśmy jak do kogoś piszę co chwilę SMS-y. Z Madzią już myślałyśmy , że może ma numer do Michała i z nim tak piszę, w końcu jej się podobał. Jednak zdziwiło nas kiedy ją zapytałyśmy :
- Z kim tak piszesz? - spytałam pierwsza.
- Może z Michałem? - dopowiedziała Madzia.
- Yyy.. Nie ważne. - odpowiedziała , a po chwili dodała. - Nie pytajcie.
Spojrzałyśmy na siebie z Magdą zdziwione i już o nic więcej nie pytałyśmy. Po lekcjach Lena wybiegła ze szkoły jakby ją piorun trafił. Niestety ja z drugą przyjaciółką nie mogłyśmy sprawdzić gdzie pognała, ponieważ obie spieszyłyśmy się do domu tego dnia. A Lena w tym czasie spotkała się z Piotrem by pożyczyć mu to co obiecała. On od razu zaczął rozmowę :
- Hej , masz tą kasę ?
- Cześć, cześć, no mam przecież. - odpowiedziała zestresowana dziewczyna.
- To dobrze, jezu jak ja Ci jestem wdzięczny .- mówiąc to uścisnął ją radośnie.
- Dobra wystarczy tych czułości, bo jeszcze ktoś zobaczy i dopiero będą plotki, a przecież ty jeszcze nie zerwałeś z Olą.
- W sumie masz rację. No to daj i każdy idzie w swoją stronę. - zaproponował.
- Spoko, trzymaj - powiedziała dając mu kasę.
- Dzięki , no to narka Lena. - powiedział i się oddalił.
- No pa pa - odpowiedziała i ruszyła do domu.
Niestety nie spodziewali się , że na ich nieszczęście widziała ich największa plotkara w szkole, Patrycja. Jeszcze tego samego dnia Piotr spotkał się z Sebą by załatwić sprawę.
- Siema stary - zaczął Seba.
- No siema siema - odpowiedział Piotr.
- O co chodzi, że chciałeś się tak pilnie spotkać ? - spytał kumpel.
- Słuchaj , nie wiem jak to przyjmiesz, ale ja nie będą już z Olą, po prostu nie chcę i koniec... - przerwał , gdzie wtrącił Seba - Chwila, chwila, mieliśmy umowę .
- Wiem , ale chcę oddać Ci kasę i zakończyć to.
- Nie, ja to muszę przemyśleć. - odpowiedział zakłopotany.
- Nie ma nad czym się zastanawiać, ja to kończę , a Tobie oddaję kasę i po sprawie.- powiedział stanowczo Piotr.
- To nie takie proste. Słuchaj , ja pomyślę i jutro dam Ci znać.
- Okey, masz czas do jutra.- zgodził się nie chętnie.
 Wieczorem Piotra męczyła ta sprawa, bo z jakiej racji Sebie tak zależy na tym aby nie zerwał z Olą. Bardzo chciał już mieć to za sobą. Następnego dnia w szkole usłyszałam wraz z dziewczynami nowiutkie ploteczki,  na temat , że Piotr spotyka się z Leną i ich coś łączy , gdzie w grę wchodzą też pieniądze. Ta nowina była szokiem , ja i Madzia nie spodziewałyśmy się po przyjaciółce czegoś takiego. Spojrzałam z pogardą i spytałam :
- To z Nim tak wczoraj pisałaś , tak ?
- To nie tak jak wam się wydaję , ta plotkara po przeistaczała fakty. - próbowała się tłumaczyć.
-  Nie mam siły słuchać Ciebie już , a go tym bardziej - powiedziałam widząc , że Piotr idzie w naszą stronę.
- Cześć dziewczyny - przywitał się z Nami.
- Eh, cześć - powiedziała Lena. A ja i Madzia tylko patrzałyśmy na nich i czekałyśmy na wyjaśnienie.
- No to mów Lena o co chodzi - powiedziała Magda próbując wyjaśnić zamieszanie.
- No więc Klaudia wiesz przecież , że Piotr potrzebował pieniędzy - zaczęła.
- Wiem, ale to dlaczego ty mu je pożyczasz ? - odpowiedziałam nie zadowolona.
- Ponieważ tylko ja mogłam, zresztą przestańcie , ja na Niego nie lecę tak jak pewna osoba - powiedziała patrząc zdenerwowanym wzrokiem na Mnie.
- Dobra, dobra. Wszyscy wiemy, że Patrycja to największa plotkara i wyolbrzymiła to co widziała- zakończyła Magda.
- Dokładnie , koniec sporu - przytknęła oskarżona.
- No nie taki koniec, bo ja przyszedłem Wam powiedzieć , że przez tą plotkę Seba nie chcę przyjąć kasy , a Ola nie chcę ze mną rozmawiać. - powiedział  przerażony Piotr.
- No to chyba Tobie na rękę ? - powiedziałam złośliwie.
- Mi ? - spytał zdziwiony, po czym dodał - Wcale nie, gdyż teraz nie mogę nie mogę nic zakończyć.
- Musisz z Nim pogadać jeszcze raz , innego wyjścia nie widzę - powiedziała Lena.
- Dobra ja lecę , narka laski - powiedział Piotr, po czym się oddalił.
- Nie jesteś na Mnie zła ? - spytała Mnie Lena.
- Hmm. No nie jestem, bo w sumie wiem jaka jest sytuacja. Dzięki, że chciałaś pomóc - odpowiedziałam ze skruchą, następnie przytulając przyjaciółkę.
- Nie ma sprawy . Szkoda tylko , że Seba nie chcę kasy przyjąć.- powiedziała.
- Dobra chodźcie na lekcje, potem się coś wymyśli - powiedziała Magda , po czym ruszyłyśmy do klasy.
Nie potrzebnie zareagowałam tak emocjonalnie na plotkę, przecież znam przyjaciółkę i wiem, że by mi nie odbiła chłopaka, a tym bardziej znając sytuację nie potrzebnie zrobiłam scenę zazdrości. Gdy już przemyślałam  tą sprawę postanowiłam zaprosić Lenę na lody jako przeprosiny za fałszywe oskarżenia. Tak więc zrobiłyśmy , po lekcjach nasza trójka poszła na lody do McDonalda. A w tym czasie Piotrek spotkał się z Sebą próbując załatwić sprawę.
- No cześć , słuchaj to nie było tak jak gadają. - Zaczął zestresowany Piotr.
- Domyślam się stary- przytaknął, mówiąc dalej - no to mów jak to było i trzeba jakoś potem jeszcze to wyjaśnić to Olci.
- Ja spotkałem się z Leną, ponieważ ona mi pożyczyła tą kasę , którą Tobie miałem oddać, a ta plotkara Patrycja nas widziała i se ubzdurała , że my coś więcej.- wytłumaczył.
- No spoko , ja Ci wierzę , ale tej gadki Oli nie możesz sprzedać .- oznajmij.
- Dlaczego ? Powiem, że byłem winny , bo sam pożyczyłem i koniec .
- Tak pożyczyłeś , żeby oddać. Pomyśl trochę.
- Faktycznie jak to brzmi. Cholera. To powiemy jej , że mnie z kimś pomylono i koniec. - zdenerwowany powiedział.
- Okej, niech tak będzie. Ale ja nie bardzo mogę Ci iść na rękę.
- A teraz o co chodzi ? - zdziwiony spytał.
- Bo Ola ma moje kompromitujące zdjęcia jeszcze z czasów jak byłem z Laurą.
- Aaa, teraz rozumiem. No dobra to ja się z Nią spotkam.,pogadam i wyjaśnię wszystko, a potem spróbuję skasować twoje zdjęcia, a kiedy już to zrobię to będzie koniec tego popapranego związku.
- Spoko, mi pasuje. - Przytaknął po czym się rozeszli.
Jako , że już tylko została mu sprawa z Olą , zadzwonił do niej prosząc o spotkanie w pobliskiej pizzerii. Zgodziła się , tak więc o 17:00 spotkali się. Gdy przyszła przytulił ją , ale to nie było czułe przywitanie, zrobił to aby wyjąć w tym czasie jej telefon, który zawsze trzyma w prawej kieszeni kurtki. Gdy tylko to zrobił , usiedli po czym  zamówili posiłek. Kiedy oczekiwali ciepłego dania, Piotr przeprosił ją na chwilę i poszedł do toalety. Tam sprawdził jej telefon i usunął wszystkie nie potrzebne pliki, od razu z góry pousuwał jej numery do siebie i Seby. Potem wrócił z powrotem jakby nigdy nic. Wyjaśnił podczas , gdy jedli, że plotki, które słyszała nie były o Nim, że to była pomyłka. Jako, że dziewczyna była w Nim niesamowicie zakochana, uwierzyła mu. Gdy wstali by wyjść Piotr pomógł jej ubrać kurtkę i wtedy wrzucił jej telefon z powrotem do kieszeni. Następnie poszli na spacer, chłopakowi było trudno nagle powiedzieć , że to koniec ich związku, więc przez chwile szli w ciszy. Nagle Ola spytała go :
- Co tak milczysz ?
- A rozmyślam.- odpowiedział.
- Nad czym? - znowu spytała.
- Nad nami . - powiedział i spuścił głowę w dół.
- Nad Nami ? A co tu do rozmyślania ? - wypytywała.
- Nie pasujemy do siebie, Ola to koniec Nas - powiedział w końcu z ulgą.
- Jak to koniec ? - wykrzyknęła . Dodając jeszcze zrozpaczona - nie możesz, byliśmy tacy szczęśliwi razem Piotruś .
-Owszem mogę. Może ty byłaś, ja nie. - powiedział stanowczo odchodząc.
Dziewczyna nie była zachwycona , wręcz załamana. Chciała zadzwonić do Sebastiana aby mu zagrozić zdjęciami , ale wtedy się zorientowała, że nie ma ani plików ani nawet numeru już do Niego. Postanowiła już odpuścić. A Piotr wtedy właśnie zadzwonił do mnie z pytaniem czy , gdy pójdę z psem , on będzie mógł iść ze mną i porozmawiać. W jego głosie było słychać ulgę i radość. Oczywiście, że się zgodziłam...

sobota, 15 lutego 2014

rozdział szósty

Przez dwa dni nie widziałam Piotrka. Czułam, że za Nim tęsknie. Chciałam do Niego podejść, przytulić, pocałować. Lecz męczyła mnie myśl czy on też tego chce. Nie potrafiłam chociaż na chwilę przestać o Nim myśleć i wszystko wydało się właśnie dzisiaj. Minął już trzeci dzień kiedy już z Nim się nie widziałam. Pojechałyśmy tego dnia z Leną i Madzią do galerii handlowej. Byłam lekko przygnębiona , co zauważyły w pewnym momencie dziewczyny , kiedy szłyśmy do jednego z ulubionych sklepów Leny. Nie chciałam im mówić prawdy co mi jest, lecz milcząc tylko wzbudzałam podejrzenia. Madzia spojrzała na mnie i powiedziała :
- Ejj no Klaudia, co Ci ?
- Mi ? Nie nic nic. - odpowiedziałam , lecz w moim głosie było słychać , że coś się dzieje.
- No co ty, nam nie powiesz? Daj spokój, mów. - powiedziała stanowczym głosem już Lena.
- Nie dziewczyny, wszystko jest w porządku, tylko trochę głowa mnie boli dziś - skłamałam.
- No dobra , faktycznie nie najlepiej wyglądasz, może się przeziębiłaś czy coś ? - spytała zaniepokojona Magda.
- Możliwe , możliwe - przytaknęłam kończąc dyskusje na mój temat.
Po chwili  Lena oznajmiła, że jest głodna , po czym udałyśmy się do KFC. Tam oczywiście kłótnia pomiędzy nami ,która ma kupować. Wypadło na mnie, więc kiedy one poszły zająć już miejsce , ja stałam w kolejce po nasze przekąski. Gdy już kupiłam, to co trzeba i szłam w stronę dziewczyn zobaczyłam pewnego chłopaka, byłam prawie pewna , że to Piotr. Usiadłam koło dziewczyn podając im tace z jedzeniem i spytałam :
- Dziewczyny, czy wy też widzicie to co ja ?
- Ale że co ? - spytała Lena.
- No tam, to chyba Piotrek z jakąś dziewczyną .- dopowiedziałam.
- Co ty gadasz, on z dziewczyną tu ? - powiedziała ironicznie Magda.
- No jestem prawie pewna , że to on - ciągnęłam dalej.
- No , ale co by tu robił ? - spytała Lena.
- Może z kuzynką przyjechał czy coś ? - powiedziałam.
- Z kuzynką ? W sumie możliwe. - przyznała Lena, po czym dodała.- Klaudia,a nawet jeśli to on z kimś, to co Ciebie to tak interesuje ?
- Tak się zaciekawiłam, bo dawno go nie widziałam - odpowiedziałam pośpiesznie.
- Jak go dawno nie widziałaś ? Przecież my go codziennie w szkole widzimy , to co ty gadasz? - zdziwiła się Magda.
- No wiem, ale ja go już od trzech dni nie widziałam, to zainteresowałam się . - powiedziałam.
- Jak to ? My go widziałyśmy - oburzyła się Lena , następnie spytała - A może on Cię unika ?
- Mnie ? - zaskoczyła mnie tym pytaniem, nie rozumiałam, jak to możliwe , że one go normalnie widziały a ja nie , tym bardziej, że prawie każdą przerwę spędzamy razem. Zresztą dlaczego miałby mnie unikać, czyżby coś ukrywał? Więc odpowiedziałam - To nie możliwe, nie ma do tego powodu.
- A może jednak ma ? Przecież nie widzisz go od ostatniej sytuacji z Nim , prawda ? - mówiła podejrzanie Lena.
- Tak i co w związku z tym ? Może to czysty przypadek? - odpowiedziałam.
- Wątpię , moim zdaniem to się speszył, jego reakcja wcześniej mówiła , że chyba mu się podobasz, ale skoro po tym zaczął Cię unikać, to pewnie chcę udowodnić , że tak nie jest. - stanowczo powiedziała Lena.
- Nie , to na pewno nie tak. Skończmy ten temat , bo i tak nie wiemy jak jest na prawdę. - powiedziałam zdenerwowana.
- Okej , ale sama zaczęłaś - powiedziała .Jednak Magda dodała do tego - możemy się przekonać, podejdźmy do Niego i spytajmy go.
- Daj spokój, nie będziemy go teraz zaczepiać - spanikowana powiedziałam.
Na tym skończyłyśmy i dokończyłyśmy jedzenie. Potem poszłyśmy do toalety , ponieważ Madzia miała potrzebę. Oczywiście nie obyło się bez "słit" fotek w kiblu. Gdy nasze wygłupy dobiegły końca poszłyśmy na autobus. Akurat od razu przyjechał ,kiedy dotarłyśmy na przystanek. Jadąc zorientowałam się po jakimś czasie , że Piotr z tajemniczą dziewczyną również jadą tym samym autobusem co my. Udawałam na początku , że ich nie widzę i rozmawiałam normalnie z przyjaciółkami, ale dziewczyny zauważyły ich akurat z dobrą chwilę zanim wysiadałyśmy. Chciały one do nich podejść, w sumie już wstawały kiedy zobaczyły , że oni się pocałowali. Był to dla mnie tak wielki cios i szok , że w jednej chwili moje oczy zamieniły się w szklane kuleczki. Lena spojrzała na mnie i powiedziała zaskoczona :
- To raczej nie jest jego kuzynka...
Nie byłam w stanie jej odpowiedzieć , czułam nagle pustkę i rozpacz, miałam ochotę wrócić już tylko do domu i z nikim nie rozmawiać. Lena jednak patrząc nadal na mnie spytała :
- Zakochałaś się w Nim ?
- Niestety tak i to bardzo ...- mówiąc to wybiegłam z autobusu, gdyż akurat był nasz przystanek. Od razu pobiegłam do domu. Wparowałam jak torpeda i nikomu nic nie mówiąc zamknęłam się w pokoju. Płakałam godzinami w poduszkę , zadając sobie tylko pytanie, dlaczego mi się to przytrafiło ? Taka miłość nie odwzajemniona , coś strasznego.  Byłam załamana , totalnie nie wiedziałam co zrobić, wszystko wydawało mi się takie nijakie i bezsensowne. Nagle dzwonek do drzwi. O nie ! Ja nie otwieram , pomyślałam. Po czym słyszę pukanie do drzwi od pokoju, to mama , otarłam łzy i wpuściłam ją do pokoju , powiedziała mi , że mam gościa. To była Lena. Wpuściłam ją i od razu zapytałam :
- Nie bardzo mam ochotę rozmawiać , więc po co przyszłaś?
- Chciałam z Tobą pogadać na temat Piotra.- powiedziała .
- O Nim ?! Nie ma mowy, nie chcę już nic na jego temat słyszeć, w jego życiu nie ma dla mnie miejsca jak widać.
- Ale posłuchaj mnie przez chwilę, ja i Madzia podeszłyśmy do nich i rozmawiałyśmy z Nim. .
Po tych słowach spojrzałam na nią z żalem i spytałam :
- Po co z Nim rozmawiałyście ? Już mu powiedziałyście , że coś do Niego czuję ?
- Nie, nie wie, ale ja wiem co to była za dziewczyna z Nim.
- Tak ? No to słucham - powiedziałam próbując się uspokoić.
- Więc tak, jest to niestety jego dziewczyna , ale słuchaj mnie dalej, on z nią nie jest z wyboru.
- Jak to ? To po co ? - zapytałam zaciekawiona, nie spodziewałam się takiego zachowania.
- Tego nie wiem , powiedział, że chce Ci wyjaśnić wszystko osobiście.
- No, ale o czym tu rozmawiać ? On z nią jest , całowali się i na dodatek ona jest taka śliczna. - powiedziałam ze smutkiem .
- Klaudia, sądzę, że warto jest abyś z Nim pogadała, a ta ślicznotka ma na imię Ola.
- Nie Lena, to bez sensu , w ogóle skąd wiesz, że nie jest z nią z wyboru ?
- Wiem stąd, że ,gdy ją odprowadził i już jej przy Nim nie było powiedział nam to ,a potem właśnie , że resztę Tobie osobiście wyjaśni. Proszę pogadaj z Nim. Przecież Ci na Nim zależy , nie masz już nic do stracenia .
- W sumie może masz rację. Pogadam z Nim przy najbliższej okazji. A teraz wybacz, ale chciałabym zostać trochę sama. - powiedziałam do Niej odprowadzając ją do drzwi.
Kiedy już wyszła zaczęłam się zastanawiać, co ja taka dziewczyna może jeszcze od Niego usłyszeć, przecież jest z taką piękną dziewczyną, jest szczupła, wysoka ,ma długie jasne włosy i ma styl. Jak to możliwe , że nie jest z nią z wyboru. Na dodatek ma takie ładne imię "Ola". Im dłużej o tym myślałam, tym czułam się gorzej, zazdrościłam tej dziewczynie , miała wszystko i jeszcze go u boku. Nadal męczyła mnie myśl , że widziałam ich całujących się. Tej nocy miałam problem z zaśnięciem, całą noc się obracałam w tą i z powrotem rozmyślając nad daną sytuacją. Niespodziewanie przyszedł SMS do mnie. Zaskoczona kto to może być w środku nocy, szybko złapałam za telefon i spojrzałam. To był On. Wpatrzona w ekranik telefonu zaczęłam się zastanawiać czy przeczytać. Bałam się , że w treści znajdzie się coś co jeszcze bardziej mnie zdołuje. Jednak po dłuższej chwili namysłu uznałam, że już gorzej nie będzie i przeczytam. A było tam napisane :
"Hej Klaudia, słyszałem , że widziałaś mnie z moją dziewczyną. Bardzo chciałbym z Tobą porozmawiać na ten temat. Proszę Cię spotkajmy się jak najszybciej, ta sprawa nie może czekać."- Był to miły SMS , ale jednak coś mnie blokowało, coś co nie pozwalało mi się do Niego odezwać, chociażby jeszcze nie teraz. Jednakże strasznie mi na Nim zależało i chciałam wyjaśnić tą sprawę. Musiałam jednak mu odpisać, ponieważ po tej wiadomości od Niego  tym bardziej nie mogłam zasnąć. A więc napisałam :
" Cześć Piotr. Tak, widziałam. Nie bardzo wiem o czym tu jeszcze rozmawiać, ale jeśli tak Ci zależy na spotkaniu , to spotkajmy się po szkolę." - wysłałam. Byłam troszkę skrępowana tą sytuacją , a jednocześnie Piotr wzbudził tym we mnie jeszcze większe zainteresowanie. Zniecierpliwiona czekałam kiedy znowu odpiszę. Zaraz znowu usłyszałam , że przyszedł SMS. Spojrzałam pełna nadziei co napisał :
"Jest i to więcej niż Ci się wydaję. Dziękuję, więc do zobaczenia,dobranoc :* " - Ten całusek na końcu wiadomości natychmiast poprawił mi humor. Od razu odpisałam mu : " Dobranoc ;* " - czułam taką satysfakcje jakiej nie czułam nigdy wcześniej. Wiedziałam, że teraz może się coś zmieni, gdy tylko z Nim porozmawiam...

czwartek, 6 lutego 2014

rozdział piąty

W poniedziałek , kiedy spotkałam się z Leną i Magdą , zaczęłyśmy rozmawiać na temat poznanych w poprzednim tygodniu chłopców. Magda zaczęła od tego , że denerwuje ją Arek , gdyż jest zbyt nachalny , a ją przecież on nie interesuje. Lena i ja wybuchłyśmy śmiechem , po czym powiedziałam :
- Ale Madziu, jak to Arek Ci się nie podoba ? - i dalej się śmiałam.
- Nieee ! - krzyknęła wkurzona Magda - On jest za niski dla mnie, prędzej by do Ciebie Klaudia pasował - powiedziała rozbawiona .
- Ta i co jeszcze - dopowiedziałam.
- Dajcie spokój, chyba nie będzie się kłócić co ? - spytała nas Lena.
 Razem z Magdą spojrzałyśmy na siebie i powiedziałyśmy :
- No niee .
- No i dobrze. - powiedziała zadowolona Lena dodając - Ejj , ale przyznajcie, że Michał to uroczy jest co ?
- No nawet , a co podoba Ci się ? - spytałam ją.
- Eee , no wiesz no - przytaknęła zakłopotana Lena.
- No dobra wiemy, w sumie racja on jest najprzystojniejszy z nich wszystkich - powiedziała Madzia.
Szczęśliwa Lena , że Magda ją popiera nic więcej już na temat Michała nie mówiła, ale chwila, spojrzała na mnie i już ten podejrzany uśmiech coś mi mówił , że o coś zapyta. Nie myliłam się co do tego, ale zdziwiłam się kiedy zapytała :
- Klaudiaa, a Tobie kto się z nich podoba ? Może Piotr ?
Zaskoczyła mnie tym pytaniem, skąd mogła to wiedzieć ? Ja przecież nic jej nie powiedziałam .Nie chciałam na razie aby wiedziały, przez co nawet o wydarzeniu z weekendu im nie powiedziałam.  Zawstydzona sytuacją półżartem powiedziałam :
- No co ty Lena , on ? Prędzej by się Madzi spodobał a nie mi .
Lena szybko spojrzała na Magdę i zaczęła :
- Podoba Ci się Piotruś ? No powiedz .
- Dobry żart, daj spokój - odpowiedziała zaskoczona Madzia.
- No no , pewnie , my już wiemy swoje. - dopowiedziała Lena i na tym zakończyły rozmowę o chłopakach.
 Następnego dnia były zajęcia , na które jak co każdy wtorek i czwartek chodzimy. Na zajęcia znowu przyszli chłopacy , co dziewczyny ucieszyło.Byłam tylko ciekawa co tym razem wymyślą aby ich zaczepić. Dłuższa chwila minęła od ich przybycia , a dziewczyny nadal nie zrobiły nic głupiego, to było dla mnie podejrzane. Nagle musiałam do toalety, nie świadoma opuściłam pomieszczenie, zostawiając dziewczyny same z chłopakami. W czasie mojej nie obecności Lena z Magdą od razu ruszyły w stronę grupki chłopców. Zaczęły wypytywać, czy któremuś się podobam . Skrępowany Piotr powiedział , że  musi iść do toalety. Zdziwiła zarówno ta reakcja dziewczyny jak i jego kumpli. Magda spojrzała na Sebę i Michała i spytała :
- Wiecie może czy ktoś się podoba Piotrowi?
- Nie mam pojęcia , a ty Seba? - odpowiedział pierwszy Michał.
- Co ty , mu ? Piotr nie jest jeszcze na etapie biegania za dziewczynami ani zakochiwania się tym bardziej - powiedział rozbawiony tą rozmową.
W tym samym czasie kiedy ja byłam w toalecie , wszedł do damskiego Piotr. Zdziwiona zapytałam :
- A ty co ? Nie pomyliłeś czasem toalet ?
- Nie , właśnie Cię szukałem. - Odpowiedział.
- Jak to szukałeś ? - zapytałam zdziwiona.
- Normalnie, mówiłaś coś swoim koleżankom o naszej znajomości ? O tym co było w weekend ?
Zaskoczona tym pytaniem odpowiedziałam :
- Nie, nic im nie mówiłam. A co ty tak nagle taki spanikowany ?
- To nic im nie mów. Bo one właśnie rozmawiają z moimi kumplami na twój temat, czy komuś się podobasz.
- Słucham ? Jak to rozmawiają ? Wypytują ? - spytałam nie zadowolona z tej informacji.
- Tak, dokładnie tak. Dlatego nie mogą wiedzieć o naszej relacji, bo jak powiedzą moim kumplom to wyjdę na mięczaka przed nimi. Mogę Cię o to prosić ?
- W porządku. - powiedziałam i uśmiechnęłam się do Niego.
Po tym przytulił mnie dodając słowa  "dziękuję" i wyszliśmy z kibla. Uznaliśmy , że pierwsza ja wrócę do sali, żeby nie było podejrzeń. Wchodząc dziewczyny oczywiście biegiem wróciły na miejsce i spytały co tak krótko. Spojrzałam na nie z lekkim skrzywieniem i powiedziałam :
- A co ? Za mało czasu na obgadywanie ?
- Kto Ci tak nagadał ? - powiedziała szybko Magda.
- Nikt, po prostu idzie się domyślić , skoro , gdy weszłam wy wracałyście od chłopaków. - odpowiedziałam kryjąc Piotra, który mnie poinformował.
- yhyym - przytaknęła Lena.
Czułam się dziwnie przy nich, wiedząc , że podczas mojej nie obecności wypytywały czy któremuś się spodobałam. Również zaskoczyła mnie reakcja Piotra na to. Zachowywał się jakby coś ukrywał nie tylko przed kumplami, lecz także przede mną .Zaraz potem do sali wszedł Piotr i dołączył do kumpli przy stoliku. Seba od razu zaczął go pytać :
- Ty stary, a ty co od razu uciekłeś jak laski o Klaudię spytały , co?
- Ja uciekłem ? Wcale nie, po prostu musiałem iść się odlać, więc daj już spokój. - powiedział lekko zdenerwowany.
- Dobra, skoro tak sądzisz to może to był czysty przypadek .- Zakończył dyskusje Seba.
Za to u mnie nadal była nie komfortowa sytuacja z dziewczynami, gdyż Lena znowu poruszyła temat Piotra , mówiąc :
- A wiesz, że , gdy tak rozmawiałyśmy z chłopakami, bo skoro się skapnęłaś to już Ci powiem, to Piotr , gdy usłyszał o Tobie uciekł z sali  mówiąc ,że idzie do toalety?
- Serio ? No to co w związku z tym ? - spytałam ją zaniepokojona.
- No nic nie kumasz ? Chyba mu się spodobałaś, takie zachowanie to wiesz.
- Wcale nie. To nic nie znaczy, dajcie spokój z Nim. - powiedziałam oburzona próbując zakończyć krępującą rozmowe.
Dały spokój, choć było widać, że męczyło je jego zachowanie. Po zajęciach wróciłam szybciej do domu, nie zostając z dziewczynami na pogaduchy na klatce u Madzi. Cały czas zastanawiało mnie czy dziewczyny miały rację co do Piotra, czy mu się podobam. Po dłuższym namyśle uświadomiłam sobie , że bez względu na to co czuje Piotr , to ja się w Nim zakochałam. Za każdym razem , gdy mnie przytulał czułam się cudownie i nie chciałam aby mnie puszczał. Jego głos powodował , że się uśmiechałam, a jego oczy były najpiękniejsze. Jednak wiedziałam, że nie mogę powiedzieć tego dziewczynom, bo polecą do chłopaków i wszystko im powiedzą i wyda się o mojej relacji z Piotrem, a przecież mu obiecałam , że nikt się nie dowie. Tak o to zostałam w kropce, nie wiedząc co czuje Piotrek i z moją tajemnicą o moich uczuciach do Niego.

Początek przyjaźni- rozdział czwarty

Był to chłodny, jesienny dzień, kiedy wyszłam na spacer z psem. Poszłam wtedy przez park tak jak zawsze. Nie spodziewałam się , że tego dnia kogoś tam spotkam, gdyż zapowiadało się na deszcz. Gdy już byłam w parku , spuściłam psa ze smyczy aby sobie pobiegał. Nagle zrobiło się zamieszanie przy jednych z krzaków i było widać dym. Idąc sprawdzić co się dzieję zauważyłam , że ktoś dzwoni już po policję i straż pożarną. Faktycznie palił się dość spory obszar krzaków i drzewo obok. Nadal nie rozumiałam czemu jest takie zamieszanie aż do chwili , gdy usłyszałam , że jakiś bezdomny leży w tych krzakach. To było wstrząsające uczucie wiedzieć , że jeśli za chwilę ktoś mu nie pomoże to spali się żywcem ! W niecierpliwości czekałam z wszystkimi zebranymi wokół aż przyjadą odpowiednie służby  na pomoc.  Kiedy tak czekałam na miejsce zdarzenia przybył Seba z Piotrem . Widząc ciężką sytuację postanowili nie zwlekać i zaczęli szukać miejsca , gdzie się jeszcze nie pali aby przecisnąć się do bezdomnego. Niestety na marne , nie było szans się przedostać. Na szczęście wreszcie przyjechała straż pożarna i zaczęła gasić ogień , kiedy nagle gałąź drzewa ,które się paliło , się zerwała i spadła prosto obok  Seby  ,który stał  akurat zbyt blisko. Wystraszonego nastolatka po tym zabrano na obserwację , tak samo bezdomnego po ugaszeniu ognia, a policja ustalała jak doszło w ogóle do wybuchu ognia .Po tej akcji zorientowałam się , że mojego psa nie ma przy mnie. Wystraszona spojrzałam na Piotra i spytałam czy mi pomoże szukać. Zgodził się , a szukając razem zaczęliśmy poznawać się bardziej. Skrępowana ciszą zapytałam go :
- A ty masz jakieś zwierzątko w domu?
- Tak, mam akwarium z rybkami.
I znowu zapadła niechciana cisza. Byłam tak przejęta gdzie jest mój pies, że nie wiedziałam o czym rozmawiać z Piotrem , ale on chyba to zauważył i sam próbował ciągnąć rozmowę pytając mnie :
- Masz rodzeństwo?
- Mam, brata młodszego, a ty ? - odpowiedziałam.
- Ooo to fajnie, ja jestem jedynakiem, zawsze chciałem mieć rodzeństwo.
- Serio ? Ja za to wolałabym być jedynaczką, mój brat mnie strasznie irytuje.
- No widzisz, ale nie jesteś sama , jednak rodzeństwo to rodzeństwo, zazdroszczę Ci .- powiedział z żalem w głosie.
- Może masz rację , ale nie przejmuj się tak.
- Łatwo mówić.
- A może ja zostanę twoją siostrą? - zapytałam dla żartu z lekkim uśmiechem.
- Hmmm... Dobra ! - krzyknął szczęśliwy.
- No to od dzisiaj mów mi siostro - zaśmiałam się.
Z tej radości mnie przytulił i dopowiedział :
- Cieszę się , że Cię poznałem.
Te słowa były bardzo ciepłe i dodały mi otuchy, gdyż nadal nie znaleźliśmy psa. Po chwili zadzwoniła do mnie zdenerwowana mama i kazała mi wracać do domu. Piotr odprowadził mnie pod klatkę i dał mi całusa na pożegnanie mówiąc:
- Do zobaczenia siostra.
Wróciłam do domu i zaczęłam tłumaczyć mamie o całej sytuacji.  Nie była zadowolona , ale byłyśmy zmuszone porozwieszać ogłoszenia o zaginięciu psa. Następnego dnia ,a była na szczęście to sobota, od razu zabrałam się do rozwieszania ulotek. Po drodze spotkałam Piotra , przywitałam się z nim , a on zaproponował mi pomoc w rozwieszaniu. Bardzo dobrze czułam się w jego towarzystwie , był taki sympatyczny i zabawny. Gdy skończyliśmy rozwieszać rozeszliśmy się znowu pod moją klatką i każdy z nas poszedł do domu. Miałam nadzieję ,że ktoś znajdzie mojego pieska i zadzwoni. W niedzielę kiedy poszłam do parku się przejść i przy okazji jeszcze poszukać czy na pewno nigdzie nie ma psa , znowu napotkałam Piotra. On szczęśliwy podbiegł do mnie i powiedział :
- Zadzwonił do mnie wczoraj Michał i powiedział mi , że znalazł twojego psa !
- Jejuu jak dobrze ! - wykrzyknęłam cała szczęśliwa.
- Noo to super co nie ? - powiedział zadowolony ,dodając - Możemy teraz iść do niego po psa.
- W porządku - przytaknęłam.
Tak więc zrobiliśmy, po 15 minutach miałam przy sobie mojego ukochanego pieska. Spojrzałam wtedy Piotrowi w oczy i podziękowałam za pomoc. Patrząc w jego oczy poczułam coś dziwnego,jego wzrok był taki ciepły i pełny uczucia, wiedziałam , że źle zrobiłam zostając jego udawaną siostrą, nie tego chciałam ...

Pierwsze spotkanie - rozdział trzeci

Wakacje już się skończyły, zaczął się rok szkolny. Ja , Lena i Magda byłyśmy w czwartej klasie. Dziewczyny miały zwyczaj zaczepiania wszystkich wokół, co mnie nie specjalnie cieszyło. Razem z rokiem szkolnym przyszła jesień, więc dni  stawały się chłodniejsze i krótsze.  Lena namówiła mnie i Magdę abyśmy się zapisały na zajęcia techniczne w szkole, które odbywały się we wtorki i czwartki. Na pierwszych zajęciach zapoznałyśmy się z zasadami BHP i na czym polegają zajęcia. Mnie nie bardzo podobały się te zajęcia, lecz dziewczynom tak. Uznałam, że w sumie można razem spędzić czas , więc nie zrezygnowałam z zajęć. Na następnych zajęciach pojawiła się piątka chłopców. Lena ,gdy ich zobaczyła,  spojrzała na mnie i Madzie z błyskiem w oku i podejrzanym uśmiechem. Wiedziałam, że już coś knują, tylko nie domyślałam się co. Patrzyłam na nie zdziwiona, nie świadoma co za chwilę się stanie. Naglę Lena zaczęła coś szeptać Magdzie na ucho, po czym Magda ruszyła w stronę gromadki chłopców. Spojrzałam na Lenę z znakiem zapytania, ale ona zaczęła się śmiać. Nie rozumiałam tego do chwili ,gdy usłyszałam jak Magda mówi do najgrubszego z nich ,że mu się podobam, czy chciałby się umówić. Zdenerwowana podbiegłam do przyjaciółki i zaczęłam ją szarpać ,a przy tym tłumaczyć, że to tylko takie nie winne żarty. Dziewczyny to bardzo śmieszyło, gdyż wiedziały, że ja nie podejdę i się nie zemszczę. Tym razem postanowiłam, że się odegram. Powiedziałam rozbawionym koleżankom , że idę do toalety. Jako, że te zajęcia odbywały się po naszych lekcjach to miałam plecak, a więc w toalecie wyjęłam kartkę i długopis. Napisałam krótki liścik do naszych nowych  kolegów.
A zawarłam w nim : " Cześć , jestem Magda. Bardzo podoba mi się ten najniższy z was. Uwielbiam niskich chłopaków. PS: chciałabym się umówić :* "
Po czym wróciłam z toalety jakby nigdy nic i po drodze podłożyłam liścik chłopakom na stół. Dziewczyny nic nie podejrzewały i nadal się śmiały. Chwila nie minęła , a najniższy chłopak z grupki podszedł i zapytał:
- Która to Magda?
- Jaa ? - powiedziała zaskoczona Madzia
- No, no ładna nawet . Tak w ogóle Arek jestem - powiedział.
- Noo? A czemu o mnie pytasz? - spytała .
- Ja w sprawie twojego liściku - Powiedział z uśmiechem na twarzy.
- Jakiego liściku? - nie skumała Magda, po czym spojrzała na mnie i powiedziała - Klaaaudiaaa!
Zaczęłam się śmiać i odpowiedziałam:
- Tak Madziu?
- Wiesz coś o tym? - wkurzona spytała.
Wybuchłam śmiechem i powiedziałam:
- Sorry ,ale zemsta bywa słodka . Chciałaś mnie umówić, to ja Ciebie też !
Arek po tych słowach uznał , że oddali się do swoich kumpli. Po tej sytuacji wszyscy chłopacy na nas patrzyli z głupim uśmiechem na twarzy. Ale chwila ,ja i Magda spojrzałyśmy po sobie i zaczęłyśmy się też uśmiechać, po czym powiedziałam :
- Ejjj, przecież jeszcze nikogo nie zaczepiła Lena !
- Ha ha, a ja po co ? - spytała Lena.
- No właśnie - dopowiedziała Magda.
Po czym na raz z Magdą krzykłyśmy :
- Ejj, blondas ! Podobasz się tej blondynce obok nas !
Blondyn zareagował i zaczął się uśmiechać. Lenie zrobiło się głupio, ale nadal się śmiała.
Blondas podszedł do nas i powiedział :
- Ejj dziewczyny skoro już tak nas podrywacie wszystkie to może się zapoznamy ?
- Pewnie , to powiesz nam kto jak ma na imię ? - spytała zainteresowana Magda.
- Ja jestem Michał - powiedział blondas.- Arka już poznałyście, to ten najniższy. Ten grubszy co go na początku zagadywałyście to Paweł , ale mówcie do niego pyza , - w tym momencie nie wytrzymałyśmy i zaczęłyśmy się mega głośno śmiać .- Seba to ten wysoki o czarnych włosach , a ten ostatni brunet to Piotr.
Michał podszedł z nami do swoich kumpli i nas sobie przedstawił. Gdy tak staliśmy i rozmawialiśmy, spojrzałam na Piotra, było coś w nim, co szczególnie przyciągało moją uwagę.

Poznanie - rozdział drugi

Zaczęły się już wakacje i wszyscy moi znajomi gdzieś powyjeżdżali, dosłownie wszyscy poza mną. W domu strasznie się nudziłam, więc za dnia przesiadywałam na podwórku przed domem, a najczęściej właśnie na starej huśtawce. Jednego dnia obserwowałam jakąś grupkę chłopaków, którzy bawili się w chowanego. Nagle zauważyłam , że ktoś mnie obserwuje. Przez chwilę nie zwracałam uwagi na to, ale ta osoba nie przestawała. Spojrzałam się w stronę obserwatora i zaczęłam się przyglądać kto to jest. Była to dziewczyna , zauważyłam to po długich rudych włosach. Dziewczyna wystraszona, moim wzrokiem, uciekła. Nie przejęłam się zbytnio tym i dalej patrzyłam na chłopaków jak się bawią. Później ,gdy byłam już  bardzo znudzona  tym, postanowiłam pójść do domu. Kiedy szłam znowu czułam jakby ktoś mnie obserwował, robiło się to już lekko irytujące. W pewnym momencie stanęłam jak wryta i zaczęłam się rozglądać. Po chwili zauważyłam za drzewem znowu tą samą dziewczynę, trudno było jej nie zauważyć, gdyż jej włosy bardzo rzucały się w oczy. Zdenerwowana zaczęłam wołać do nie "Hej" , ale nie zdążyłam nic dopowiedzieć już ,bo zaczęła uciekać. Uznałam, że tym razem nie odpuszczę i dowiem się o co chodzi jej. Pobiegłam za nią. Już myślałam, że ją zgubiłam, gdy biegłam przez krzaki, ale nie , usłyszałam płacz, to była ona. Siedziała skulona w krzakach pod brzozą. Podeszłam do niej i spytałam :
- Czy coś się stało? 
Nie odpowiedziała mi. Spytałam jeszcze raz:
- Stało się coś ? A w ogóle dlaczego mnie śledziłaś?
Dziewczyna ze łzami w oczach spojrzała na mnie i cieniutkim głosem odpowiedziała:
-Bo ja jestem tutaj nowa i nikogo nie znam , chciałam się zaprzyjaźnić.
I w tej chwili zrobiło mi się jej żal. 
- Aaa, rozumiem. Mogłaś podejść, a nie bawić się w podchody - powiedziałam żartobliwie, po czym z uśmiechem na twarzy dodałam - jestem Klaudia i z chęcią się z Tobą zaprzyjaźnię, a ty?
- Jestem Ania  - odpowiedziała uśmiechając się.
Poszłyśmy na spacer ,abyśmy się bardziej poznały. Dowiedziałam się , że ma siostrę bliźniaczkę , która nie ma czasu się z nią bawić ani nic, gdyż jest zbyt zajęta czytaniem książek. Zaproponowałam wtedy aby jej siostra Wiola następnego dnia wyszła z nami , chociaż na godzinę. Ania nie była zadowolona z tej propozycji, ale się zgodziła. Tak, więc się stało, następnego dnia wyszłyśmy w trójkę. Wiola nie była zbyt zadowolona , gdyż sądziła, że czytanie książek jest o wiele ciekawsze niż zabawy w jakieś głupie gry z jej siostrą. Bardzo zdziwiło mnie jej podejście do sprawy. Ani zrobiło się przykro i powiedziała :
- Wiedziałam , że tak będzie ! Ty świata nie widzisz poza tymi książkami ! Zachowujesz się jakbyś była jedynaczką, jakby mnie nie było - zdenerwowana dziewczyna uciekła wtedy.
Zaskoczona tą sytuacją zapytałam Wiolę dlaczego tak się zachowuję, przecież nic się nie stanie jeśli godzinę dziennie poświęci siostrze. 
- Nie mam zamiaru spędzać z nią czasu, nie dorównuje mojemu intelektowi przez co nie mamy o czym rozmawiać. - Powiedziała rozgniewana Wiola.
- Ale nie musicie wcale rozmawiać, możecie w coś pograć , weźmy piłkę i wymyślmy jakąś grę , będzie fajnie . - zasugerowałam.
Wiola spojrzała na mnie z błyskiem w oku i wykrztusiła z siebie wreszcie :
- Masz rację, byłam zbyt wielką egoistką aby zauważyć , że nie musimy być na tym samym poziomie intelektualnym aby dobrze się bawić. - po czym dodała - ale chwila, gdzie jest Ania?!
Wystraszone zaczęłyśmy szukać Ani. Poszłyśmy do parku i głośno wołałyśmy :
- Ania ! Gdzie jesteś?! - krzyczałam.
- Aniu chcę się pogodzić ! - krzyknęła Wiola.
Gdy tak szłyśmy usłyszałyśmy płacz, tak to była Ania, biedna w zarośniętych krzakach siedziała.
Podeszłyśmy do niej i wtedy Wiola przeprosiła ją.Dodała także o mojej propozycji z piłką. Ania bardzo się ucieszyła i krzyknęła :
- To na co czekamy ?! Chodźmy po piłkę ! Mam  bardzo wiele pomysłów !
Dziewczyny wreszcie zaczęły się dogadywać , a ja miałam z kim spędzić wakacje.

Początek - rozdział pierwszy

Wszystko zaczęło się jeszcze, gdy byliśmy dziećmi. Chodziliśmy wszyscy  razem do jednego przedszkola. Tam zaczęły się nasze pierwsze przyjaźnie. Ja i Lena byłyśmy najlepszymi przyjaciółkami, zawsze nie rozłączne. Dużo się kłóciliśmy o wszystko , ale nie potrafiłyśmy być na siebie obrażone. Lena była szczupłą blondynką o niebieskich oczach , trochę wyższą ode mnie. Była uparta i pewna siebie , wiedziała czego chce. Ja byłam szarą myszką, miałam ciemne blond włosy i piwne oczy. Nie lubiłam się wyróżniać ani nawiązywać nowych kontaktów.  Później ,w szkole podstawowej, poznałyśmy Magdę i wtedy wszystko się zmieniło. Magda była brunetką o błękitnych oczach. Była specyficzną osobą , ale sympatyczną  . Ja nie przepadałam za nią , ale Lena od razu nawiązała z nią większy kontakt. Byłam bardzo zazdrosna o Lenę i ciągle rywalizowałam z Magdą, nie chciałam ,aby zabrała mi moją przyjaciółkę , przecież byłam pierwsza. Lenę w końcu zaczęła wkurzać nasza rywalizacja, gdy znowu się o nią kłóciłyśmy :
- To mnie Lena lubi bardziej ! - powiedziała Magda.
- Wcale nie, to mnie zna dłużej, mnie lubi bardziej ! - odpowiedziałam .
  Wtedy Lena nie wytrzymała i się na nas obraziła. Ja i Magda musiałyśmy się wtedy jakoś dogadać, co nie było z początku łatwe. Wciąż się kłóciłyśmy i wyzywałyśmy.
- Ale ty jesteś głupia, przez Ciebie Lena jest na nas zła ! - krzyknęłam na Magdę.
- Przestań ! To ty ciągle gadasz , że znasz ją dłużej , to przez Ciebie się wkurzyła !
I tak w kółko się kłóciłyśmy. Jednak była osoba, na której nam obu zależało. Zrozumiałyśmy, że w przyjaźni nie chodzi o to żeby mieć jedną osobę na wyłączność.
- Wiesz co, może się dla Leny pogodzimy ? - spytałam ze skruchą Magdę.
- W sumie to masz rację , bo tak smutno nam bez niej. - odpowiedziała.
- Nie potrzebnie się kłócimy, stwórzmy paczkę, tylko nasza trójka, co ty na to?- spytałam z uśmiechem na twarzy.
- Wiesz, to świetny pomysł , powiedzmy o tym Lenie.-odpowiedziała .
Tak więc zrobiłyśmy, a Lena już nie była na nas zła. W końcu polubiłam nawet Magdę. Od tej pory tworzyłyśmy zgraną paczkę , ja ,Lena i Madzia.